Kinderen krijgen is loslaten

Thuis zijn met een pasgeboren kleintje is niet altijd gemakkelijk. Je bent vaak extreem moe door de gebroken nachten, het eindeloze (borst)voeden en het wiegen/wandelen/dansen/... met je laatste brokjes energie om de baby in slaap te krijgen. Hopelijk heb je dan een beloning van drie uur ononderbroken babyslaap. Je had jezelf voorgenomen te rusten tijdens het slaapje van de kleine, maar doet uiteindelijk toch nog snel de was. Of je schrijft even een blogpost. Want de was die loopt niet weg.

De kalender liegt niet, al vind ik het moeilijk om dat te geloven. Charlie is intussen meer dan een maand bij ons. Sinds 13 april maakt hij officieel deel uit van onze roedel. Als de tijd snel ging bij Oliver, dan gaat de tijd nu nog eens dubbel zo snel. Twee kinderen zien opgroeien is ZOT.

DSC_1521.jpg

Loslaten

Tijdens de eerste weken voelde het kennismaken met Charlie evenveel als loslaten. Met elk klein stukje dat hij groeit lijkt hij plots reuzegroot. Al wat hij bijleert is zo mooi om te zien en tegelijk een gemis naar het kleintje dat het eerste uur in mijn armen lag.

Twee broers

Ze zijn nu met twee, onze kleintjes. Oliver lijkt als grote broer supertrots op zijn 'babybroer'. Het is prachtig om te zien hoe hij met Charlie om gaat, hoe hij hem op zijn eigen rustige tempo leert kennen. De eerste voorzichtige 'aaikes', de eerste kusjes en knuffeltjes en de eerste keer bij hem op schoot. Ronddragen is er ook al van gekomen, dat was meteen van een avontuurlijker soort.

Oliver smeedt nu al plannen voor de toekomst. Hij zal met zijn broer spelen, hij zal in een stapelbed slapen en hij zal hem al zijn speelgoed laten zien. Met de lego spelen, daar zal 'broertje' nog te klein voor zijn - zo wordt me verteld.