Als Oliver ‘t wist…

Ik had geen idee.
Piepjong. Zwanger. Angststoornis.

De 39-weken check-up. Alles oké met de baby, maar mijn eigen waarde(n) niet. Ik krijg nog enkele dagen tijd om weeën te krijgen, als het tegen donderdag niet in gang is geschoten, dan leiden ze me in. Het is maandag. Stress. Ik wil niet ingeleid worden, want ook mij zijn de horrorverhalen niet ontgaan. 

Een week geleden dacht ik nog elk moment te kunnen bevallen, toen ik nog van hot naar her rende op het werk. Sinds ik thuis zat waren de voorweeën volledig stilgevallen en was mijn lichaam weer rustig aan het broeden. 

Dinsdag. Nog steeds niks. 
Woensdag. Nope. 

Donderdagmiddag: nieuwe check-up. Het verdict. Vanavond om 20 uur word ik verwacht op de afdeling verloskunde. Ik word ingeleid. Morgen komt de baby. 

Ik lees het boekje nog eens: arbeid en bevalling. Ik schuim nog enkele fora af, op zoek naar succesverhalen over ingeleide bevallingen. Ik neem me voor dat het vlot zal gaan. Ik ben van plan om zonder epidurale te bevallen. Ik neem de kamer met het bad, alstublieft!

19u30. Tranen van angst. We vertrekken naar het ziekenhuis. Daar aangekomen maken we het ons meteen gemakkelijk in onze verloskamer. Tegen middernacht komen ze me eindelijk ’inleiden’. Ik krijg een ballonkatheder, aka een heel vies ding dat me vier centimeter ontsluiting moet bezorgen tegen morgenochtend. 

Niets van waar! Een slapeloze nacht en vele check-ups later is er nog niets gebougeerd. De ballonkatheder zat niet goed. OH. MIJN. GOD. Ze geven me nog wat hormonen om toch nog een poging te doen de bevalling op gang te brengen. Zonder succes. 

’s Avonds een nieuwe poging. Een nieuwe ballonkatheder. Een nieuwe kans. Met succes. Terwijl mijn eigen vader op een vliegtuig stapt in Dubai, beslist de baby dat hij mag beginnen komen. Dat is de geromantiseerde uitleg die we eraan geven. Want tegen half vier ’s nachts komen de weeën vlot op gang. 

Zo vlot dat ik het al snel moeilijk krijg. Mattias ontwaakt uit zijn zetelbedje waar hij het zich de afgelopen tijd comfortabel heeft gemaakt. Als ik de iPad achteraf bekijk, staan er een stuk of veertien spelletjes open.  

Na drie uur weeën twijfel ik over een epidurale. Uitgeput als ik was na twee nachten onderbroken slaap, mijn lichaam was nu al op. Na veel twijfel kies ik de epidurale. Ik zie Mattias bleek wegtrekken en wil liever niet weten wat er allemaal gebeurt terwijl de anesthesist zijn ding doet. 

En dan volgt snel de opluchting. Rust. De pijn is weg. Dat ik hierover getwijfeld had??

DSC_8287.jpg

De laatste uren van de bevalling krijg ik opnieuw scherpe pijn in mijn buik bij elke wee. Ik vermoed dat de epidurale niet helemaal goed werkte of misschien is het de uitwerking ervan op mijn lichaam. De pret is dus snel voorbij. Ook al ben ik heel blij met de rust die ik gekregen heb, nu is het weer menens. 

Het nieuws: tien centimeter ontsluiting. De baby komt, je mag duwen! YES. Eindelijk! Een doel voor ogen. Niet meer wachten. Het einde is in zicht. Ik ben er van overtuigd dat de baby er meteen zal zijn. 

‘Ik kom zo terug,’ drukt de vroedvrouw me op het hart. Wablief? Jij gaat weg? De baby komt! ‘Dat duurt gemiddeld nog een uur.’

WAT?!

Ik kan u verzekeren, ik heb HEEL VEEL FILMBEVALLINGEN gezien. Ik heb Rachel zien bevallen in Friends. Oké, dat duurde ook lang eer ze in gang was. Maar als de baby kwam, dan KWAM DE BABY. ONMIDDELLIJK.

For f*ck sake! 

Ik heb dat boekje dus niet goed genoeg gelezen. 

Een uur, dat gingen ze mij niet aandoen. No way. Een half uur later was hij daar. En dat mocht ook wel, na 43 uur in de verloskamer.

Kleine Oliver.

De zwangerschap en bevalling waren een verhaal van angst en onwetendheid, maar ook van liefde en verwelkoming. De uitputting achteraf. Zoveel liefde en zoveel pijn. Maar wat is het een zonder het ander? 

Als Oliver ’t wist… 

DSC_8283.jpg