Wie ben ik?

 
2017-07-08 11.58.22 1.jpg

Toen Oliver geboren werd had ik het heel erg moeilijk met de snelheid van het leven. Het leek wel alsof er in één week een heel leven was voorbijgevlogen. En zo was het ook.

Ik droomde van een pauzeknop. Dat alles wat trager zou gaan om net eventjes langer te kunnen genieten van zijn kleine teentjes en zijn schattige lachjes. Dat alles eventjes zou kunnen stilstaan, zo tussen de babydrukte door.

Het knagende schuldgevoel

Ik was bang om stukjes van zijn leven te vergeten. Van de mooiigheid. De kleine mijlpalen van elke dag. Het leek alsof andere mama’s alles zo goed voor elkaar hadden. Zij konden de groei van hun baby heel precies navertellen, per week, per kilogram. Ik kon dat niet en voelde me schuldig. Ik had andere dingen aan mijn hoofd, nieuwe ideeën, eigen wensen. Ik zat gevangen tussen mijn ambitie enerzijds en mijn verlangen om te kunnen genieten van mijn babybubbel anderzijds.

Genieten, beleven en vasthouden

(c) Karen Nachtergaele

(c) Karen Nachtergaele

De eerste maanden met Charlie waren een wereld van verschil. Deze keer kon ik genieten van mijn kraamtijd. Ik weet nu hoe ik tijd kan MAKEN in plaats van achter het leven aan te lopen. Ik kan intens genieten van mijn gezinsleven en mijn jongens.

Elk momentje is waardevol. De mooiste glimlach op zondagochtend. Een mond vol choco, dansend door de woonkamer in pyjama. De stiekeme schildering op onze pas gewitte muur.

Hoe fantastisch en mooi is het om dit gevoel ook aan andere ambitieuze mama’s te bezorgen? Ik geloof dat elke mama die dat wil, bewuster kan genieten van haar eerste momentjes met haar baby. Want, hoe uniek zijn die eerste levensmaanden. Eens je weet hoe je deze tijd kan beleven en kan vasthouden, kan je de kleine momentjes ook altijd herbeleven. Voor altijd kunnen nagenieten van je kraamtijd, hoe bijzonder is dat.

 
(c) Karen Nachtergaele

(c) Karen Nachtergaele

Wist je dat?

  • Tijdens de lagere school besloot ik een boek te schrijven. Het is nog niet af, maar het zal niet lang meer duren. Als journaliste van opleiding schreef ik vaak blogs en artikels voor verschillende kanalen.

  • Ik vond het vroeger niet altijd gemakkelijk om me thuis te voelen, daarom vind ik het creëren van een veilige plek enorm belangrijk. Het is zo mooi om te zien hoe elke mama in haar eigenheid het beste van zichzelf geeft. En zo moedig als mama’s ook eventjes niet het beste van zichzelf geven, maar dat lekker voor zich houden. Hartjes voor zelfzorg, want als mama vraagt dat moed!

  • Fotografie was altijd al aanwezig in mijn leven, maar werd belangrijker toen ik zwanger was van Oliver, mijn oudste zoontje. Kort na zijn geboorte ging ik van start als professionele fotografe om zo ook andere gezinslevens vast te leggen.

  • Ik hou van mooiigheid. Mooie dingen die lang meegaan, kwaliteit vind ik dan ook heel belangrijk.

  • Ik vind het spijtig dat we de tijd niet meer nemen om een dagboek te schrijven. Woorden en beelden helpen mij om de tijd te vertragen. Om ze net iets langer vast te houden en ze opnieuw te kunnen beleven. ‘Slow living’ lijkt me wel iets.

 

 
Maxine is een heel vlotte, lieve ‘madam’ die zowel kindjes als mama en papa kan geruststellen.
— Marloes
We hadden Ona nooit zo goed kunnen vastleggen zoals Maxine dat gedaan heeft.
— Evelien
Maxine is een fotografe die op een natuurlijke manier momenten wil vastleggen. Ze stelt de ouders en de baby op hun gemak. Niks moet, alles mag!
— Sofie